"piece" czy "kotły"W starożytnym Rzymie używano przenośnych piecyków metalowych, czasem bogato zdobionych. W średniowieczu znano piece kopułowe lepione z gliny.
Od XIV w. weszły do użytku piece kaflowe, które w krajach północnych stały się charakterystycznym elementem wystroju wnętrz.
Począwszy od XV i XVI w. pojawiały się piece o bogatej dekoracji architektonicznej, zdobione rzeźbami, wznoszone z wielobarwnych kafli, czasem złocone.
Od XVII w. budowano piece okrągłe, później zaś nadawano im kształt zbliżony do mebli. W klasycyzmie piece przybierały formę piramid, kolumn, obelisków itp. W 2. połowie XIX w. piece przyjęły charakter bezstylowy.
W budownictwie ludowym piece miały bardzo zróżnicowany wygląd. W Polsce na Mazurach i na Śląsku budowano w XIX w. piece z kafli ręcznie malowanych, inną formę miały piece chlebowe do wypieku chleba.
W zależności od źródła ciepła rozróżnia się piece: na paliwo stałe (węgiel, koks), ciekłe (np. olej opałowy) lub gazowe (np. gaz generatorowy) oraz piece elektryczne.
Piece elektryczne w zależności od sposobu przemiany energii elektrycznej na energię cieplną dzielą się na: piece łukowe (ogrzewane łukiem elektrycznym), oporowe (ogrzewane ciepłem powstałym w wyniku przepływu prądu elektrycznego przez
przewodniki oporowe) oraz indukcyjne (ogrzewane na zasadzie powstawania ciepła pod wpływem prądów indukowanych).
¹źródło: www.portalwiedzy.onet.pl
